Pisanje jednog osmanskog kadije (sudije) iz 16. stoljeća o hazreti Mu‘āviji (r.a.) i njegovom sinu Jezidu:

Pisanje jednog osmanskog kadije iz 16. stoljeća o hazreti Mu‘āviji (r.a.) i njegovom sinu Jezidu:

"Nakon preseljenja Muhammad, sallallahu alejhi ve sellem, na ahiret, hilafet su preuzeli Ebu Bekr, Omer ibn al-Hattabi Osman ibn Affan, radijallahu anhum. U trideset i petoj godini po Hidžri, hazreti Osman je ubijen kao šehid. Muavija je postupio prema vlastitom idžtihadu. Smatrao je da on ima veće pravo na hilafet od Ali ibn Ebi Taliba te je istakao svoje pravo na hilafet. I ashabi koji su u to vrijeme još bili živi također su učinili idžtihad, pa je većina njih dala prisegu Aliji. Među njima je došlo do razilaženja i sukoba. Razilaženje koje se dogodilo među ashabima Allahovog Poslanika bilo je rezultat idžtihada. To nije bilo iz ljubavi prema dunjaluku niti zbog želje za vlašću.

Međutim, postupci Jezida, sina Muavijinog, nisu bili rezultat idžtihada. On je, iz ljubavi prema dunjaluku i želje za vlašću, počinio nasilje i pobunu."

(Emir Hüseyin Enîsî, Menâkıb-ı Akşemsü'd-dîn)